INCLYTI REGIS MAXIMILIANI EXCELLENTISSIMÆ MAIESTATI,

IOANNES DEE, LONDINENSIS,

Imperium optat Feliciſſimum.

QVÆ duæ cauſæ, meæ Conditionis Hominem, REGEM tantum, tam exiguo donare Munere, animare poſſunt, hæ ambæ, nunc, me ad hoc faciendum impulere. Beneuolentia nimirum erga veſtram Maieſtatẽ mea maxima: Et Muneris ipſius, licet parui, tum Raritas magna, tum Bonitas haud aſpernanda. Beneuolentiam vobis excitauêre et conciliauêre ſempiternam; Veſtræ admirandæ Virtutes: Quæ tantæ ſunt, Ut, qui illas oculata non perſpexerint fide, alijs quidẽ, vel mediocriter credant; Rariſſima, de eiſdem, licet veriſſima, narrantibus. Sed qui eaſdem diligenter accuratiusq́; ſunt Contemplati Præſentes: Orationis, ſe, Dictionisq́ue maxima laboraturos Inopia ac paupertate fatebuntur, quàm primùm Oratoriè in earũdem omnem ſe diffundere cupiant Amplitudinem. Huiuſce rei cauſas, Ego, proximè iam præterito Septẽbri, in Hungarici veſtri Regni Poſonio, aliquam trahens moram, luculentiſſimas, easq́ue varijs exploratas modis, oculatus cognoui Teſtis.

De Muneris autem (mole quidem ipſa exigui) quod dicerem Raritate, verbis, quàm fieri poſſit, pauciſſimis, Mihi, Mentis indaganti conamine toto, Occurrit Humanæ vitæ Duplex, inque diuerſas ſententias Curſus (quorum alterum ingrediuntur Plerique omnes) iſtac conſiderandus ratione. Quam primùm, Infantiæ confecto curriculo, Pueritiæque: Adoleſcentum iam, Quod vitæ deinceps ingredientur genus, Animum torquere incipiat Optio: Tunc, in ancipitis Judicij aliquantulum hæſitantes, Biuio: Statuunt tandem: Vel, (Veritatis Hij quidem & virtutis Capti Amore) ad Philoſophandum, toto reliquo vitæ ſpatio, neruos contendendos omnes: Vel, (Illi certe, Mundanis irretiti Illecebris: aut Diuitiarum flagrantes Cupiditate) delicatã Quæſtuoſámque vitam ducere; modis ſollicitè laborandum omnibus. Et Iſtorum, Mille, profectò, vel facillimè inuenias: Vbi Illorum (ſincerius ſcilicet qui Philoſophiæ operam nauant) vix Vnum monſtrare queas: Qui ipſa Phyſicæ, ſaltem prima Veráque, deguſtarit fundamenta. At, Qui Cæleſtium virium & Actionũ: Rerum aliárũ Ortus, Status, Obitusque, fuerit penitius pleniusq; perſcrutatus Cauſſas: ne eorum quidem, qui ſe totos ad Sapientiæ ſtudia conuertêre, Milleſimum, in medium adferre, Reſp. Literaria poteſt. Quid ergo, Qui, iſtis difficultatibus ſuperatis omnibus, ad Supercæleſtium Virtutum, Metaphyſicarumque Influentiarũ Speculationẽ & Comprehenſionem Aſpirarit, VBI HVNC, in toto Terrarum Orbe (noſtris iſtis deploratiſſimis Temporibus) Magnanimum, vel VNVM, eſſe, ſperabimus HEROA? Cùm iuxta prioris noſtræ (haud temerè receptæ) MILLESIMÆ Proportionis Progreſſum: EX CENTVM SINCERE PHILOSOPHANTIVM MYRIADIBVS: AT EX PROMISCVÆ HOMINVM SORTIS, CENTVM MYRIADVM MILLIBVS, HVNC VNICVM FOELICISSIMVM FOETVM EXPECTARE DEBEMVS. Cuius ſic demonſtratæ RARITATIS, HIEROGLYPHICVM Typum, ad Pythagoricam (dictam) appingēmus literam. Vbi, veſtræ Excellentiæ attentius intuenti, maiora ſeſe (Conſideranda) offerre videbuntur, Myſteria: ex noſtris hoc modo deſcripta COSMOPOLITICIS Theorijs.

In quo nunc Triplicis iſtius (Philoſophicè) explicatæ Raritatis Gradu (Clementiſſime REX) Optarem quidem hoc meum Eſſe, Cenſerique Munus: Vel Ipſe, qui Artium Maximarũ, Rerumq̄, Secretiſſimarũ cognitione Excellis & Abundas, facili poſſis aſſequi coniectura. At in Infimo, primoque Philoſophandi genere, ſtatuere: non id à me arroganter eſſe factum exiſtimo. Etſi ab humo, altius interdum videatur Caput leuare velle: Ex eodem ergo & BONITATIS Gradu, fructus vberes, de iſto meo Sperandos Munere, Veſtræ Celſitudini polliceri, audeo. Et, hac quoque Raritate præditum eſt, hoc noſtrũ Munus, Quod eo genere Scribendi, vſque ad extremum Orationis filum, contextum eſt, quo, nunquam, ad hodiernum vſque diem, aliquod fuiſſe abſolutum Opus, vel auditione accipere potui, vel ex Maiorum intelligere Monumentis.

Hieroglyphicum etiam licet appellem, ſubeſſe tamen & Lumen & Robur quaſi Mathematicum, Qui penitius examinarit, fatebitur: Quod in tam Raris factitare rebus, ſatis eſſe Rarum liquet. An non hoc Rarum, quæſo, Aſtronomicos, Vulgares Planetarum Characteres, (ex Mortuis, aut Mutis, aut ſaltem quaſi Barbaris ad hanc horã Notis;) Iam, Vita imbui Immortali: & in omni Lingua & Natione, proprias ſuas Eloquentiſſimè explicare poſſe vires? Cui etiã accedit & iſtud valdè Rarum: Externa eorundẽ Corpora, ad myſticas iam ſuas (optimis Argumẽtis Hieroglyphicis) eſſe reuocata, reſtitutáue Symmetrias. Quaſi, vel eædem fuiſſent olim, apud Seclum prius: vel tales forè noſtri Optaſſent Maiores. In Eclipticæ Dodecatemoriorum Notis, quàm nouò, feliciq́; idem præſtare tentauerimus ſucceſſu, & id videre, Vt eſt Rarum, ita Nouũ prorſus. Et hæc omnia in Vnico, eóque MERCVRII, CVRII, Charactere Hieroglyphico (Acumine quodam præmunito) includi, eſt omnino Rariſſimum. Verè ergo, Ille, nobis totius Aſtronomiæ Reſtitutor & Inſtaurator nominari poteſt: Et noſtri IEOVÆ in hoc genere Nuncius, vt Sacram hanc Scriptionis Artem, vel NOVAM Conderemus Primi: vel extinctam prorſus, & ex omni hominum Memoria deletam, eius Reuocaremus Monitis. Idque, à nobis, hoc eſt factum modo, vt placidiſſimè, & quaſi ſua ſponte, Hieroglyphicæ illæ Interpretationes Omnes, ſeſe in medio ponant: Violentum nil, vel Improprium quaſi per totum videri Opuſculum poteſt.

Et hæc, Ita, LONDINENSI noſtro HERMETIS SIGILLO (ad ſempiternam Hominum memoriam) Conſignari, Vt, in eodem, ne Superfluum Punctum Vnum; & ad hæc quæ diximus ſignificanda, (longéque maiora) ne vnum deficiat Punctum; Omnes cogentur, maximè fateri Rarum. At præ ceteris, Illi, qui in Philoſophiæ Sapientiæque profundioribus Diſquiſitionibus, Nomen poſſunt profiteri ſuum. Sic enim Teſtificabuntur Grammatici: dum rationes eſſe reddendas, de Literarum formis, Situ, Locis in Ordine Alphabetario, Nexibus varijs, Valore Numerali, alijsque plurimis (quæ circa Trium Linguarũ Alphabeta Primaria cõſiderari debent) hic admoneri ſe videbunt. Vt & aliàs, tam Rarum eſſe Grammaticum, QVI Grammaticâ, VNAM eſſe Scientiam, ab VNO _diſcendam Homine, exactè defendere poſſit: Quàm Illum, quem Supra in Terris demonſtrauimus _Rariſſi mum: Apologeticè, olim diſſeruimus. Sed tanta de hijs mihi conſtant Myſteria, quæ ſolidiſſima habent (tum iſtius Artis Grammaticæ: tum eorum quæ eiuſdem eruantur auxilio Myſteriorum) in Sacroſanctis_ DEI OMNIPOTENTIS Scripturis, iacta Fundamenta, quanta nec Libro explicare magno queam; nec Locus iſte, iam, requirere videtur. Néq; mireris; O Romanorum Rex Inclyte; Me, Alphabetariam Literaturam, magna cõtinere Myſteria, nunc obiter referre: (cùm IPSE, qui omnium Myſteriorum Author eſt SOLVS, ad Primam & Vltimam, SEIPSVM Comparauit Literam. (Quod non in Græca ſolum eſſe intelligendum Lingua: ſed tum in Hebræa, tum in Latina, varijs, ex Arte iſta, demonſtrari poteſt vijs.) O, Quanta, tum, debeant eſſe, Intermediarum Myſteria? Et non eſt mirum, hoc, in literis ſic conſtare: Cum & Viſibilia & INVISIBILIA omnia: Manifeſta, & Occultiſſima (Naturâ vel Arte) ab ipſo Deo emanantia, ad eius BONITATEM, SAPIENTIAM & POTENTIAM, prædicandam, celebrandámque; à nobis, diligentiſſima Indagine ſunt perluſtranda. Inde, excuſatione omni carere, HVMANVM GENVS, dicebat Paulus: Etiamſi, nullum aliud de hijs haberet Scriptum Monimentum; Quàm, quod ex CREATIONE, ipſo Digito DEI, in omnibus eſt exaratum Creaturis: At, hoc nunc non ago. Curioſus, vt iſta ab omnibus requirere velim Grammaticis: Sed Ipſos, Qui Rerum abdita eruëre Myſteria Laborant: cùm, Teſtes facere, nos, RARVM quoddam in hoc Genere, (ex noſtrâ MONADE;) demonſtraſſe Exemplum: tum, Amicè admonere; Primas, Myſticasque, Hebræorũ, Græcorum, & Latinorum literas: à Deo ſolo profectas, & Mortalibus Traditas: (Quicquid humana iactare ſolet Arrogantia) Earumque omnium Figuras, ex Punctis, Rectis Lineis & Circulorum peripherijs, (mirabili, Sapientiſſimoque diſpoſitis Artificio) prodijſſe. Et, licet, omnem Moſaicæ Legis ſenſum, vſque ad Iodum & Apicum Impletionem omnium, conſiderandum eſſe; nos docuit æterna Celeſtis noſtri Patris Sapientia: quaſi in IOD & Chireck (ex quibus omnes Hebræorũ Literæ, Vocaleſque conſurgunt) vltima Cõſiderationis Legalis, factâ Analyſi: Nobis tamen non eſt id Contrarium, VNITATE APICIS CHIRECK, IMMOTA MANENTE: TRINITATEM MONADVM CONSVBSTANTIALIVM, IN VNITATE IPSIVS IOD, CONSPICVAM, Amplectentibus: Ex RECTA DESCENDENTE LINEA VNA, ET DIVERSIS PERIPHERIÆ PARTIBVS DVABVS; CONFORMATAM: Vnde ſatis enucleatè, eodem labore detegimus: Primos Homines, tam Stupendam Hebraicarum Literarum & Nekudoth Fabricam, ex tam Myſticis condere Principijs, ſine Præſentiſſimo Diuini Numinis Afflatu, nõ Potuiſſe. Quæ, etiamſi, Minima eorum ſunt, quæ vulgarium Grammaticorum ponderentur Iudicijs: Dum tamen, quo ſeſe ad omnem Literarum & Nekudoth Generationem, & quam mirabili accommodent Artificio, aptè à Sapientibus conſiſiderantur, Maxima, perpluráque (abſolutiſſima Anagogia) illos edocent Myſteria. Sed dimiſſis, hoc modo, Literarum iſtis, & Linguæ Philoſophis; MATHEMATICOS meos, Raritatis iſtius noſtri Muneris, adducam ſinceriſſimos Teſtes. ARITHMETICVS, (non dico, LOGISTA ) an non mirabitur, Numeros ſuos, quos à rebus Corporatis Abſtractos, & ſenſibilibus omnibus liberos; in Dianœas recondebat receſſibus; ibique, Mentis varijs tractabat Actionibus: Eoſdem, hîc, in noſtro Opere, tanquam Concretos & Corporeos oſtendi, fierique: & eorundem Animas, Formaleſque vitas, ab eis, in noſtros ſecerni vſus? An non maximè mirabitur, Tantum videre MONADIS Fœtum: cui nec vlla Monas Alia, vel Numerus, additione accedit: Nec extrinſecè ad ipſam Multiplicandam adhiberi, poteſt? An non admiratione afficietur maxima, in Rei & Cenſus Subtiliſſima Generalique Regula: VNIVS REI, tanquam Chaos, propoſitæ, (ad omne diſſoluendum Arithmeticũ Dubium, habilis) CENSVM ipſum, & Valorem, ſiue Æſtimationem (Potentiæ in ipſa RE Latentis) Hîc, Primo ſemper Examine, DENARIO explicari Numero? Accuratis Diuiſionis & Æquationis operibus (vel vt illa Ars præſcribit) mediātibus prius? GEOMETRA (mi Rex) ſibi de Artis ſuæ vix ſatis plenè cõſtare Principijs (quod valde mirũ eſt) incipiet hæſitare: cùm, hîc, in Secreto, murmurari, ſuumque intelliget: QVADRATO, CIRCVLARE, omnino Æquale, huius MONADIS Hieroglyphicæ Myſterio dari. Archimedísque dictos SVDORES, híc, excellentiſſimo cōpenſari poſſe Fructu: licet tentatum haud fuerit ipſe aſſecutus Problema. In Magnis Voluiſſe Sat eſt. MVSICVS, quo ſtupore Ille poſſit iure affici meritiſſimo: cùm ſine Motu & Sono, Inexplicabiles, Cæleſteſque híc Intelliget HARMONIAS? Et ASTRONOMVS, an non perpeſſi ſub Dio Algoris, vigiliarum & laborum pœnitebit ſe maximè; Cum, híc, ſine Aëris vlla perferēda Iniuria: Sub tecto, Clauſis vndiq́; feneſtris Oſtijſque, ad quodcunque datum Tempus, Cæleſtium Corporum Periphoras, oculis exactiſſimè queat obſeruare? Et hoc quidem, ſine Mechanicis vllis, ex Ligno vel Orichalco confectis Inſtrumentis? Et PERSPECTIVVS, ſui Ingenij Stupiditatem condemnabit: Qui, vt iuxta Parabolicæ Coni Sectionis Lineam (aptè in gyrum circumactam) Speculum efficeret, modis laborarit omnibus: quò propoſitam quamcunque (igni obnoxiam) Materiam, incredibili ex Radijs Solaribus vexaret Calore: Cùm, híc, ex Tetrahedri Sectione Trigonica, Linea exhibeatur; ex cuius Forma Circulata, fieri poteſt Speculum; Quod, (vel Nubibus Soli ſubductis) quoſcunque Lapides, Vel Metalla quodcũque in Impalpabiles quaſi, vi Caloris (veriſſimè maxima) redigere poteſt Pulueres: Et, qui PONDERVM ſubtili Speculationi toto vitæ Tempore inſudarit: Quàm bene, ſuos ille collocatos eſſe Labores, ſumptuſque iudicabit: Cũ, híc, Elementum Terræ ſupra Aquam natare poſſe, certiſſima Experientia, MONADIS noſtræ docebit Magiſterium? Haud ſecus, Qui Rationes PLENI & VACVI (argumentum vſque ab ipſis Philoſophiæ Incunabulis controuerſum) diligentiſſimè ventilarunt: Videruntque, ea Lege, & Naturæ (quaſi Indiſſolubili) vinculo, (à Deo Opt. Max.) coördinatas, cōnexas, & Copulatas Elementorum proximorum eſſe Superficies: Vt in Igne, Aëre & Aqua, ſurſum deorſum, Hòrſum Illorſum, (ex eorum animi ſententia) ducendis impellendiſque; hominibus Miranda confidentiſſimè oſtendere poſſint (Varijs & illi quidem Inuentis Reip. ſunt vtiles: Vt Hydraulicorum totum Artificium monſtrat, & reliqua Heronis Thaumopœetica; vt nunc placet illa nominare.) At, quod Terræ Elementum, Surſum, in Ignem, per Aquam, vlla Machina exantlarè poſſit: Nullus ex illa Profeſſione, ſibi vendicabit. Noſtræ tamen MONADIS Theoriæ, fieri id poſſe, demonſtrant. O Sapientiſſime Rex; Iſta in Mentis veſtræ, Memoriæque reponatis Theſauris Secretiſſimis.

Ad CABALISTAM iam venio Hebræum: Qui, vbi ſuà (ſic dictam) Geometriam, Notariacon, & Tzyruph (Artis ſuæ tres quaſi præcipuas Claues) extra Sanctæ, Nuncupatæ, Linguæ exerceri fines videbit: Immò vndiquaque (ex obuijs quibusque, viſibilibus & Inuiſibilibus) huius, (à Deo) Receptæ Traditionis Myſticæ Notas, Charactéreſque corrogari; Vel, hanc quoque Artem, tum, vocabit SANCTAM: (veritate coactus; ſi Intelligat) Vel, non Judæorum, tantum; Sed omnium Gentium, Nationum & Linguarum, ſanè ἀπροσωποληψία, Eundem eſſe DEVM Beneuolentiſſimum fatebitur: Nullumque Mortalem ſe excuſare poſſe, de Sanctæ huius noſtræ Linguæ Imperitia. Quam, in noſtris ad Pariſienſes Aphoriſmis,_ REALEM nominaui CABALAM, ſiue τοῦ ὄντος: Vt illam vulgarem alteram, Cabaliſticam nomino GRAMMATICAM ſiue τοῦ λεγομένου; quæ, notiſſimis Literis, ab Homine Scriptibilibus, inſiſtit. Hæc autẽ, quæ Creationis nobis eſt Nata Lege, (vt Paulus innuit) REALIS CABALA, GRAMMATICA quoque quædam Diuinior eſt: cùm Artium iſta ſit Inuentrix Nouarum, & Abſtruſiſſimarum fideliſſima Explicatrix: Vt hoc noſtro alij tentare Exemplo, de cæterò, poſſint. Non exhorreſces, bene ſcio, (O REX) Licet iam, in veſtra Regia Præſentia, MAGICAM hanc proponere audeam Parabolam: Terreſtre quoddam Corpus, MONAS hæc noſtra Hieroglyphica, in Centro Centri, Latens, poſſidet: Quod, Qua ſit ACTVANDVM diuina Potẽtia, ſine Verbis, Ipſa docet: Cui iam ACTVATO, Lunaris & Solaris eſt (Matrimonio perpetuo) COPVLANDA, Influentia Gonetica: Licet, antè, in Cælo vel alibi, fuêre ab EODEM Corpore SEPARATISSIMÆ. Hac (Dei Nutu) facta Gamæa, (Quum, Pariſienſibus, ſum τῆς γαμῆς αἶαν interpretatus: id eſt, Matrimonij Terram: ſiue Influentialis Coniugij, Terreſtre Signũ) Super ſuam Natiuam Terram, Eadem, vlterius Nutriri non poteſt, vel Irrigari, quàm ad QVARTAM magnam verèque Metaphyſicam Reuolutionem Completam. Quo finito Progreſſu: Qui aluit, in METAMORPHOSIM, Primus Ipſe abibit: Rariſſiméque, pòſt, Mortalium conſpicietur oculis. Hæc, O Rex Optime, Vera eſt, toties decantata (& ſine Scelere) MAGORVM INVISIBILITAS: Quæ (vt Poſteri omnes fatebuntur Magi) noſtra eſt MONADIS conceſſa Theorijs. Expertiſſimus MEDICVS, etiam ex eiſdem, facillimè Hippocratis Myſticam aſſequetur voluntatem. Sciet enim, QVID, CVI, ADDENDVM ET AVFERENDVM ſit: vt, ipſam Artem ſub maximo MONADIS noſtræ Compendio, & MEDICINAM ipſam contineri, Lubens deinde fateri Velit. BERYLLISTICVS, hic, in Lamina Chryſtallina, omnia quæ ſub Cælo LVNÆ, in Terra vel Aquis verſantur, exactiſſimè videre poteſt: & in Carbunculo ſiue אדם Lapide, Aëream omnem & Igneam Regionem explorabit. Et, ſi VOARCHADVMICO, noſtræ Hieroglyphicæ MONADIS, Theoria vigeſima prima, ſatisfaciat; Ipſíque, VOARH BETH ADVMOTH, Speculandum miniſtret: Ad Indos vel Americos, non illi eſſe Philoſophandi gratia, peregrinandum, fatebitur.

Deinque de ADEPTIVO genere, (quicquid vel ARIOT: ON Ars ſubminiſtrare, vel polliceri poſſit; vel viginti Annorum maximi Hermetis labores ſunt aſſecuti) licet ad Pariſienſes, ſua MONADE peculiari (Anagogica Apodixi illuſtratum) aliàs ſcripſerimus: Veſtræ tamen Maieſtati Regiæ conſtanter aſſerimus, ID OMNE, Analogico noſtræ MONADIS Hieroglyphicæ Opere, ita ad viuũ exprimi; vt Similius aliud Exemplum, humano generi non poſſet proponi. Quod, in ſeipſum, dupliciter, traducere debet: Ipſum, Scilicet, Dignificatum Glutire Opus: & Operis Imitari Dignificationem.

Nunc, Satis à me; (Imò vereor, ſi hac hominum audiret Vulgus, ne plus ſatis;) de Raritate noſtri huiuſce Muneris Theoretici, eſſe dictum, (Triplicis Inclytæ Diadematis Honore) Concedas Rex O Maximiliane: Eiſdemque limitibus, eiuſdem definiri Bonitatem. Satis ergo ſit, (Regum omnium Decus ſingulare) hoc noſtrum Munus, Dum, tàm eſſe Rarum demonſtrauerimus diligentius, Neminem tamen (licet Inuidæ Linguæ Petulantia, Maledicentiſſimum quidem) Auem eſſe Æſopicam muſſitare poſſe. Tantum profectò abeſſe, vt iuſtè, illius Indignitatem ferat Calumniæ, Modeſtiſſimi omnes Sapientiſſimique fatebuntur Philoſophi: quòd non dedignabuntur Illi quidem, vnà mecũ, Laudes & Honorem illi Phœnici accinere, ex cuius Solius Miſericordiæ Alis, Rariſſimas iſtas omnes cum Timore & Amore extraxerimus Theoreticas Plumas: cõtra noſtram per Adamum introductam Nuditatem: Ut eiſdem, Ignorantiæ aſperrimis quibuſdam frigoribus, multò reſiſteremus alacriores: & Errorum Turpitudinem, à Philoſophantium tegeremus oculis; Honeſtæ VERITATIS ſtudioſiſſimi. Et quamuis Auctoritate aliqua humana, nullo modo, hîc ſumus freti; Sicubi tamen, Antiquiſſimi alicuius Philoſophi, opportunè poterat noſtro illuſtrari Lumine, aliquod notabile dictum vel Scriptum; ibi, illud amicè noſtris exhibere Poſteris, non recuſauimus: Veluti in Hermetis, Oſtanis, Pythagoræ, Democriti, & Anaxagoræ quibusdam Myſterijs: In quæ, ex noſtris Hieroglyphicis deſcendimus Demonſtrationibus, non tanquam ab illis, fidem emendicantes in iſtis. Et iſtam tantam Raritatem, ita, vbique coniuncta Comitatur Bonitas: vt Nihil, vel apertè vel tectè, in hoc libello à nobis eſſe poſitum, PROTESTEMVR, quod nō Idem Honeſtum, ſincerum, Dignitati Humanæ aptum ſit: Pietatis perfectiſſimæ, Religioníſque veræ ſtudio Vtiliſſimum. Et vt ΟΡΘΟΤΟΜΕΙΝ certè, in tam arduis Myſterijs non poteſt, niſi Ille, Qui, eorum perfectiſſimam habet omnẽ Amplitudinem: Sic Nemo citius Infantiam ſuam, Malitiam, vel Arrogantiam proderet, quàm Ille, Qui, quicquam eorum quæ hîc Veſtræ Sapientiæ Commendauimus, vel tanquam Impium Condemnare, vel tanquam friuolum Reijcere auderet. Cuius rei, cùm nullum, vel Iudicio Acutiorem, vel Vſu Expertiorem: vel Auctoritate Potentiorem: vel Sinceritate Fideliorem, adducere quis poſſit Teſtem, quàm Summus Ille Regũ Rex Omnipotens, Regem fecerit MAXIMILIANVM: Erit ergo mihi Veſtra Auguſta Maieſtas inſtar aliorum Omnium: Cui, hæc noſtra, Probata eſſe, haberíque Rata; non ſolùm, Triobolarium multorum obthurabit ora Grãmaticaſtrorum: Sed etiam multorum Philoſophantium eriget animos: vel humi, iam, propter tantorum Myſteriorum proclamatam Incertitudinem, Iacentes: Vel, propter Rerum Raritatem, Imperitorum Superba timentes Iudicia: Qui Bona cum Malis (temerè, promiſcuèque, ex nominis ſola Similitudine,) condemnare ſolent Studia. Cum maximè deplorando (interdum) Optimorum librorum interitu. Quorum vtrumque, Reipub. Chriſtianæ, plurimum, varijs temporibus, attuliſſe detrimenti, clariſſimè conſtare poteſt; Apto nimirum ad tam magna tractanda Capeſſendaque Ingenio, vel priori ratione perterrefacto: vel iam, quidem, cùm Progreſſus haud mediocres fecerit, Ruſticè eiuſdem & Superbè, ab Imperitis Iudicibus, vniuerſo tam nobili tamque diuino Myſteriorum condemnato ſtudio. At alterius eſt loci, ſingulis Scientijs Honeſtis, ſuas comparare æmulas: falſas illas quidem, Vmbratiles, Odioſas, Moleſtas, Hominumque Societati Inutiles. Quas, Solas, & ea ratione qua vulgares captant homines & exercent: non Vulgari ſolum, ſed Sapientiſſimi cuiuſque Iudicio explodendas, condemnandasque, & fatemur; & ita diligentiſſimè fieri, nos quoque, ſuademus. Sed, Qui, CORPORA illa, vel Eſſe neſciunt, vel Vbi, vel Qualia ſint; QVORVM iſtæ tenuiſſimæ ſunt Vmbræ: Quo modo, Illi, Hominum non Vulgarium, non Vulgaria condemnare Studia, vel audent, vel ſaltem Iurè poſſunt? FIAT IVSTITIA. Vnicuique, Quod Suum eſt, ſic, tribuatur, in iſtis. Vulgaribus Sciolis, Artium Magnarum Vmbras non ſectantibus ſolùm; ſed eaſdem etiam ſceleratiſſimè ementientibus adulterantibusque: Nugas; Errorem, omnemque adſcribamus Impietatem: At in Bonis Solidiſque ſtudijs Prouectioribus: & honeſtis moribus tum confirmatis, tum ſua integritate Clariſſimis: Vel, Vim (ob leuem Vulgi Calumniam) Inferre: Vel eorum in Odium vocare Nomen, ſtudiáq;: vel in diſcrimẽ, Vitam: nõ ſolum inhumanum id mihi (O Rex) Sed Iniuſtum & quaſi Impium, Videtur. Nam, vt Corporum quorumcúnque, omnes vbicunque Vmbræ, COMMVNES cum ipſis Corporibus TERMINOS habẽt: (Quod Mathematicis eſt notiſſimum) Eodem modo, & hæc, Phraſes Loquendi, Scribendique: Vmbris, Veríſque ipſis Corporibus, Communes eſſe, Permittunt SOPHI. Vbi, Imperiti, Temerarij, & Præſumptuoſi Simiæ, VMBRAS Captant ſolas, nudas, & Inanes: Dum Ipſi Sapientiores Philoſophi, CORPORVM Solida fruantur Doctrina & fructu gratiſſimo. Sicque verè, Illud, vſu venire videmus: Vt Illis, Id quod habere ſe putabant, (vmbratile,) tanquam non Solidum & Sincerum, ex manibus eripiatur, iuſtiſſimè: & Corpora tractantibus, Vmbrarum omnis ſit conceſſa honeſta legitimáque Comprehenſio & Cognitio. ΟΡΘΟΤΟΜΕΙΝ igitur oportet, (O Rex,) inter VMBRAM & CORPVS: & vtriuſque diſtinguere fines, vires, & vſus. IVSTITIÆ Ille eſt Gladius, Regius, Imperatoriuſque: cuius, vt alia multa, ita, & hoc, eſt præſtare Diuinum Munus. Et Arte profectò quadam, interdum, Ipſi Sophi, VMBRATILES figuras, intra ipſorum Corporum Sinuoſos anfractus libenter admittunt: ne Aſinis in Heſperidum Hortos, ruditer irruentibus, electiſſimæ præbeantur Lactucæ, cùm illis ſufficiant Cardui. Ignóſces mihi O Rex, Mundum, de Iniuſtitia (ex Chriſti Auctoritate) arguenti: Neque hæc, vllo modo, hoc loco, hijs Temporibus, Tuæ præſertim cōmemoratæ Sapientiæ, Parerga cenſeri volo: immò ne Superflua quidem. Atque hæc hactenus. Hunc ergo meum MONADIS HIEROGLYPHICÆ Fœtum (Conceptione quidẽ Londinenſem, Natiuitate vero Antwerpienſem) Veſtræ Sereniſſimæ Maieſtati, humillimè Offero: Obnixè à vobis contendens: vt eiuſdem non Dedignes mihi, nunc quidem, fieri Compater: pòſt verò, cùm erit & ætate grandior, & fide ſua Commendabilior, in veſtra ſemper vobis vt ſeruire poſſit præſentia. Pro veſtro, deinceps Ego eundem haberi volo, O Clementiſſime REX: Qui, vt mihi viſus es toto partus Tempore, Blandiſſimo Aſpectu, ante oculos verſari meos: ita, ea ratione, facilem mihi expeditumque huius in Lucem editionis, Laborem feciſti. Nam quem Annos prius continuosᵃ Septem, Mente geſtaui mea, eundem, incredibili veſtra ad tantum Interuallum, Virtute Magnetica, duodecim ſolum Dierum ſpatio, in hanc communem Auram, placidiſſimè ſum Enixus. Quod, Fœlix, Fauſtúmque eſſe, tum Veſtræ Auguſtæ Celſitudini, tum ardentiſſimis meis ſinceriſſimæ veritatis ſtudijs, Concedat Illa Sacroſancta TRINITAS, Quæ (in MONADIS Ineffabilis, Omnipotentia, ante omnia Sæcula, fundata,) viuit regnátque Sempiterna: Cui Soli, omnis Laus, Honor, Virtus & Gloria, ab omni ſemper exhibeatur, decanteturque Creatura. AMEN.